تبلیغات
فارس نیوز,مهر نیوز,ایسنا ,تابناک,عصر ایران,ایرنا,اسان نیوز
فارس نیوز,مهر نیوز,ایسنا ,تابناک,عصر ایران,ایرنا,اسان نیوز
تیترهای خبری سایت های فارس نیوز,مهر نیوز,ایسنا ,تابناک,عصر ایران,ایرنا,را در اسان نیوز ببینید
جستجو

نظرسنجی

بهترین سایت های خبری از نظر شما؟








ساعت
صفحات جانبی
آمار بازدید
    کل بازدید:
    بازدید امروز :
    بازدید دیروز :
    بازدید این ماه :
    بازدید ماه قبل :
    تعداد نویسندگان :
    تعداد کل مطالب :
    آخرین بازدید :
    آخرین بروز رسانی :
همکاری در فروش ملی مارکت

انتقاد روزنامه‌نگار آمریکایی از عدم پوشش صحیح اخبار وال‌استریت



خبرگزاری فارس: «لیزا رومرو»، یکی از گزارشگران ارشد روزنامه‌های آمریکایی در مقاله‌ای به سکوت رسانه‌های این کشور درباره تظاهرات اخیر در پارک آزادی شهر نیویورک با عنوان جنبش «وال‌استریت را تصرف کنید»، می‌پردازد و از آنها می‌خواهد به وظیفه رسانه‌ای خود عمل کنند.

خبرگزاری فارس: 
انتقاد روزنامه‌نگار آمریکایی از عدم پوشش صحیح اخبار وال‌استریت



به گزارش فارس، "رومرو" در سایت خبری «اوپن سالن» می‌نویسد: اخیرا به یاد یکی از ماموریت‌هایی افتادم که دبیر روزنامه مرا برای انجام آن انتخاب کرد و آن هم پوشش تظاهرات آرام علیه جنگ خلیج فارس در دهه 1990 بود، (آن جنگ را به خاطر نمی‌آورید؟ اشکالی ندارد زیرا احتمالا به خاطر مسائل امنیتی و نفت انجام شده بود و جرج دابلیو بوش در نهایت شکست پدر خود را جبران کرد و صدام حسین را کشت و یا دست‌کم دولت وی را ساقط کرد). تظاهرات آن روز خارج از ساعت اداری انجام می‌شد و احتمالا در یک روز تعطیل بود؛ و هنگامی که من در ساعت تعیین شده که پس از غروب آفتاب بود، به محل تظاهرات رسیدم زنی تنها را دیدم که در طول یک دیوار شبیه به انبار اسلحه یا یک پاسگاه راه می‌رفت و با یک چراغ چشمک‌زن بلکه شمعی کم‌سو در دست و در تاریکی روی برف‌ها گام برمی‌داشت. هیچ فرد دیگری غیر از من در آنجا نبود. آنجا مکانی دورافتاده بود و آن طور که به یاد می‌آورم جاده منتهی به آن نیز خلوت بود. در واقع من دو بار از آن مکان رد شدم تا بتوانم شمع وی و صندلی که هنگامی که خسته می‌شد روی آن می‌نشست را ببینم. فکر کردم که اگر از آنجا دور می‌شدم این گونه به نظر می‌رسید که وی هرگز در آنجا نبوده است. اما وی آنجا بود و به جنگی اعتراض می‌کرد که هیچ کس به طور خاص نگران آن نبود. من تصمیم گرفتم در هر صورت با وی صحبت کنم. به مدت یک ساعت با وی قدم زدم و سوال پرسیدم. غیر از درک این نکته که دبیران روزنامه خواستار گزارشی از آنچه امروز رخ داده بود برای نسخه فردا بودند،‌ احساس کردم که باید داستانی برای گفتن وجود داشته باشد و اگر من این کار را نکنم ممکن است هیچ کس دیگری به نقل سخنان مخالف جنگ نپردازد. اکنون باید سال‌ها بایگانی خود را جستجو کنم تا آن داستان را بیابم اما در حال حاضر این نکته مهمی نیست که می‌خواهم به آن بپردازم.
 
* جنبش «وال‌استریت را تصرف کنید» نماینده 99 درصد مردم آمریکاست
 
مسئله این است که من آن تظاهرات یک نفره را پوشش داده و دبیرانم از من تشکر کردند و اینکه خوانندگان به این حقیقت ارزش گذاشتند که من لحظاتی از جامعه آنها را ثبت کردم که ممکن بود آنها هرگز چیزی درباره آن ندانند. بیش از یک هفته پیش تعداد کمی از تظاهرکنندگان آرام در پارک آزادی در شهر نیویورک تجمع کردند که فاصله زیادی با وال‌استریت ندارد. آنها نام جنبش خود را «وال‌استریت را تصرف کنید» گذاشتند و در اولین تعطیلات آخر هفته که از 17 سپتامبر آغاز می‌شد، تعداد زیادی از مردم به آنها پیوستند؛ افرادی که نماینده 99 درصد مردم آمریکا و نه یک درصد افراد فوق ثروتمند بودند و نیازهایی مرتبط با بیکاری،‌ هزینه زندگی و مسائل دیگر اجتماعی دارند.

* رسانه‌های آمریکایی: جنبش «وال‌استریت را تصرف کنید» هدف واقعی ندارد
 
این اقدام جوانان که از سوی تعدادی مسن‌ترهای همفکر و تعدادی خارجی‌ها همراهی می‌شدند، در ابتدا زیاد مورد پوشش خبری قرار نگرفت. (من تردید دارم که هر یک از جنبش‌های معتبر از ابتدا پوشش خبری داده شوند). رسانه‌هایی که به محل تظاهرات می‌رسیدند این تجمع را این گونه گزارش می‌کردند که «آنها گروهی از هم گسیخته از جوانان ناراضی هستند که بیشتر شبیه هیپی‌ها بوده و هدف واقعی ندارند» و یا «چیزی برای دیدن در اینجا وجود ندارد و تنها می‌توان در وبلاگ‌ها این حادثه را پوشش داد». به نظر می‌رسید این رسانه‌ها می‌خواستند به نیویورکی‌ها و دیگران بگویند که «این نیز بگذرد». تنها مشکل این است که چنین نشد و من فکر می‌کنم که پس از این آخر هفته نیز چنین تظاهراتی ادامه یابد.
 
* مردم آمریکا و سایر نقاط جهان برای جنبش «وال‌استریت را تصرف کنید» پول و سایر مایحتاج را می‌فرستند
 
اکنون در دهمین روز این تظاهرات [زمان تهیه این گزارش]، معترضان در پارک آزادی به شدت تجمع کرده‌اند و همه افراد در آمریکا و سراسر جهان فعالیت‌هایشان از طریق گیرنده‌هایشان نگاه می‌کنند و حتی برای آنها پول و سایر مایحتاج را می‌فرستند. عصر شنبه گذشته راهپیمایی بزرگی از طریق میدان واشنگتن به سوی «پارک یونیون» انجام شد و همه فریادها و سرودهایی که در آنجا خوانده می‌شد توسط تیم جدید خبری «وال‌استریت را تصرف کنید» پوشش داده می‌شد.
 
* سایت توییتر تنها جایی بود که دستگیری تظاهرکنندگان را پوشش داد
 
همانطور که گفتم همه چیز خوب پیش می‌رفت تا اینکه تعداد زیادی از افراد پلیس نیویورک وارد صحنه شده و اقدام به دستگیری‌های جمعی کردند. سایت توییتر تنها جایی بود که ما توانستیم از طریق آن از وقوع چنین حادثه‌ای اطلاع یابیم. تیم رسانه‌ای کمی پس از آنکه راهپیمایی نزدیک پارک واشنگتن به اوج خود رسید، از صحنه خارج شد. مسئله این نیست که هیچ کس از حضور پلیس اطلاع نداشت. خود من می‌توانستم آنچه را که پلیس در حال انجام آن بود بشنوم و با جستجو برای دیدن پخش زنده و جستجو در بین اخبار گوگل رخدادها را ببینم. تنش در حال شکل‌گیری بود- شما می‌توانستید از فرسنگ‌ها دورتر این موضوع را احساس کنید که تظاهرکنندگان حصارهای نارنجی را این سو و آن سو می‌بردند و افسران پلیس حضوری فزاینده داشتند. تظاهرکنندگان آرام، اما مصمم به ادامه تظاهراتشان بودند.
 
* پخش زنده تظاهرات پیش از دستگیری‌های پلیس پایان یافت
 
پس از آن درست در بحبوحه حوادث، پخش زنده پیش از دستگیری‌های جمعی و خشونت‌های آشکار پلیس که اسناد آن موجود بوده و پس از آن توسط تلفن‌های همراه در بین مردم پخش شد، قطع گردید. اما باید به این نکته اشاره کنم که جهانیان تاکنون برخی از این رویارویی‌های پلیس و تظاهرکنندگان را دیده بودند. شوکه شده بودم از این که مردمی را می‌دیدم با زور روی زمین کشیده می‌شوند در حالی که کاری انجام نداده بودند که نیاز به چنین پاسخی از سوی پلیس باشد. من یکی از صدها و پس از آن هزاران نفری بودم که این تظاهرات را تقریبا از ابتدا تا انتها مشاهده کردند و انتظار نداشتم رخدادها این گونه پیش روند. اما به رغم ترس دولت از گسترش ناآرامی‌ها، حوادث به سرعت و به طور عمومی در چشم استفاده‌کنندگان از توییتر بالا گرفت و این احتمالا بر خلاف میل اداره پلیس نیویورک، مایکل بلومبرگ و هر کسی در وال‌استریت بود که نمی‌خواست این جنبش کوچک توجه مردم را به خود جلب کرده و یا اعتباری بدست بیاورد.
 
اما در عرض چند دقیقه هزاران نفر از مردم در حال جستجوی سایت‌های پخش زنده و یا قرار دادن عکس‌های مربوط به تظاهرات در صفحات توییتر خود بودند. با این حال هنوز رسانه‌ها این حادثه را پوشش نداده بودند و تنها رادیو «ویلج وویس» چندین بار اخبار مربوط به «وال‌استریت را تصرف کنید» را که از صفحات توییتر می‌گرفت، پخش کرد اما هرگز نمی‌توانم بگویم که خبرنگاری واقعی را در آن زمان به صحنه فرستاد. در همان روز دبیران روزنامه‌ای که من در آن کار می‌کنم مرا به صحنه فرستاده و گزارشگران دیگری را برای پشتیبانی اعزام کردند.
 
* اگر نزاع خیابانی در نیویورک درمی‌گرفت، رسانه‌ها پوشش می‌دادند
 
مختصر بگویم که اگر 60 تا 80 نفر برای دعوایی خیابانی یا نزاع خارج از یک کلوپ شبانه و یا در اعتراض به سازمان ملل دستگیر می‌شدند، مورد پوشش رسانه‌ای قرار می‌گرفتند. کاملا مطمئنم که به آنها توجه می‌شد اما این تظاهرات توجه کمی را به خود جلب کرد. اگر رسانه‌ها درست عمل می‌کردند نه به کسی آسیب می‌رسید و نه اعتبار اداره پلیس خدشه‌دار می‌شد. از آن زمان تاکنون رسانه‌ها حالت تدافعی به خود گرفته‌اند. یکی از خبرنگاران می‌گفت این عادلانه نیست که بگوییم «وال‌استریت را تصرف کنید» پوشش داده نشد؛ و پس از آن فهرست کوتاهی از گزارشات را به من ارائه داد تا این نکته را ثابت کند.

پوشش رسانه‌ای در این زمینه کم بود. من تحت تاثیر قرار گرفتم هنگامی که «کیت اولبرمن»، «راشک مدو» و حتی «استفن کولبرت» اعلام کردند این تظاهرات بیش از تنها یک جنبش هیپی‌هاست اما تا آنجا که من می‌دانم هیچ سازمان خبری تاکنون توجه زیادی به این مسئله نکرده است. این موضوع احتمالا به این دلیل است که هیچ کس نمی‌خواهد یک جنبش مردمی یا شورش آرام در زمانی گسترش یابد که بسیاری از آمریکایی‌ها از رهبران دولت ناکارآمد خود خسته شده‌اند. ما به اندازه کافی مشکلات داریم و رهبران و دوستان رسانه‌ای ممکن است فکر کنند که چرا باید به مشکلات دامن زد؟ احتمالا این به دلیل آن است که همانند تصور بلومبرگ هنگامی که قطاری مانند این به حرکت می‌افتد ممکن است توسط افرادی ناشایست ربوده شود و آسیب‌های واقعی ایجاد کند اما آیا این واقعا دلیل اصلی عدم پوشش تظاهرات است؟
 
* گروه‌های مشابه «وال‌استریت را تصرف کنید» در شهرهای دیگر آمریکا در حال شکل‌گیری است
 
در نهایت اگرچه رسانه‌ها نتوانستند به خوبی از پوشش اخبار مربوط به این گروه کوچک از تظاهرکنندگان برآیند اما چنین گروه‌های کوچکی در حال شکل‌گیری در شهرهای دیگری مانند لس‌آنجلس، شیکاگو و واشنگتن‌دی‌سی هستند و احتمالا رسانه‌ها نسبت به آنها نیز نابینا هستند. وظیفه رسانه‌ها چشم‌پوشی نیست بلکه آنها باید گزارش دهند و این یکی دیگر از دلایلی است که آمریکایی‌ها به رسانه‌های پیشرفته اعتمادی ندارند و باید بگویم با توجه به آنچه که در روزهای اخیر در پارک آزادی مشاهده کردم اکنون می‌توانم درک کنم که چرا این روزها درباره حرفه من بد گفته می‌شود. اگر مردم در مکانی حضور دارند و چیز ارزشمندی برای گفتن دارند صرف‌نظر از اینکه آیا گفته‌های آنها مردمی، خطرناک و یا علیه وضعیت سیاسی موجود است، در هر صورت این خبر است. گزارشگران خوب باید آن را بدون توجه به ترجیحات سیاسی خود پوشش دهند و بگذارند خود آمریکایی‌ها نتیجه‌گیری کنند. من اطمینان دارم که اگر مطلبی را راجع به جنگ خلیج فارس پوشش دهم و به درک جامعه از تجربه انسانی بزرگ‌ترمان کمک کنم آنگاه رسانه‌ها قطعا می‌توانند به هزاران تظاهراتی که به نظر می‌رسد آغاز جنبش آمریکایی باشد، توجه کنند.
 
* رسانه‌های آمریکایی به رسالت خود در پوشش اخبار توجه کنند
 
من از سازمان‌های خبریمان می‌خواهم به این اشتباه جمعی خود در بی‌توجهی به تظاهرات اعتراف کرده و به خاطر بیاورند که رسالت آنها چیزی بیش از منفعت‌طلبی است و به پوشش اخباری که با مهارت‌های فکری ما در ارتباط است، بپردازند. آمریکا اکنون بیش از هر زمان دیگری به رسانه‌ها نیاز دارد. اگر رسانه‌ها غایب باشند در حالی که جهان در حال مشاهده این واقعه مهم است این نشان‌دهنده عمق دوری ما به عنوان یک ملت از افکار و سخنان آزادی‌بخشی است که بر اساس آن جامعه‌مان بنا شده است. این‌ها صداهایی است که در کش و قوس‌های کنونی ارزش شنیدن دارد. صدها مورد از این صداها در نیویورک و دیگر شهرها تجمع کرده‌اند و نماینده مردم، پیشینه‌ها و نظرات مختلفی هستند و تلاش دارند این پیام که «تغییر واقعی» باید رخ دهد را به گوش جهان برسانند. من می‌خواهم آنچه را که آنها باید بگویند، بشنوم. من باید بشنوم زیرا فردی رسانه‌ای هستم و از شما نیز می‌خواهم که به آن گوش فرا دهید.

 


موضوع : فارس نیوز ,


نویسنده :رامین در تاریخ شنبه 16 مهر 1390      ( ) نظرات
...

برچسب نوشته ها